Loep

Nationaal Collectief

Antifascistische onderzoeksgroep Kafka

De Britse komieken van "Monty Python" maakten in de jaren zeventig de film "The Life of Brian". In deze film zit een scène waarin een aantal organisaties in beeld wordt gebracht die allemaal de bevrijding van Palestina nastreven, maar in de praktijk alleen elkaar het leven zuur maken. Een zelfde lachwekkende situatie is aan het ontstaan rond een recente afsplitsing van de Nederlandse Volks-Unie: Het Nationaal Collectief.

Logo Nationaal Collectief
  Logo NC  
Tijdens de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 was er bij de Nederlandse Volks-Unie (NVU) een opvallend lid actief, Marc Peters. Peters, thuistatoeëerder van professie, had zichzelf een forse tatoeage aangemeten op de helft van zijn gezicht. Gecombineerd met zijn kale kop was hij één van de blikvangers tijdens de campagne voor de NVU. Vooral journaalbeelden waar Peters te zien was terwijl hij demonstrerende antifascisten toeriep dat ze lelijk waren, waren – op zijn zachtst gezegd – mediageniek. Peters paste naadloos binnen de NVU: Gewelddadig, racist, Hitlerfan en antisemiet. Verder was hij actief, duidelijk zichtbaar en had een grote mond, wat al snel uitmondde in een stel knetterende ruzies met partijleider Kusters. Dat leidde tot het opstappen van Peters in april 2006, gevolgd door een paar flinke trappen na van Kusters. Daarbij moest vooral het uiterlijk van Peters het ontgelden.

Marc Peters keert zich af van Constant Kusters op demonstratie Nederlandse Volks-Unie, Nijmegen 4 maart 2006
  Peters  
Marc Peters besloot vervolgens een nieuwe organisatie op te richten, het Nationaal Collectief (NC). Het NC verschilde niet veel van de NVU qua ideologie, maar wilde zich onderscheiden door alle extreemrechtse acties te ondersteunen, waarin ze zich inhoudelijk konden vinden. Daarbij zou niet worden gekeken naar wie de organisator was, om het eindeloze scheuren en splitsen bij extreemrechts niet verder te bevorderen: "Het Nationaal Collectief wil, los van de huidige partijen en bewegingen, mensen samenbrengen om nu eens niet de onderlinge verschillen te benadrukken maar de aanwezige overeenkomsten." Als logo werd de van de SS afgekeken "zwarte zon" gebruikt, waarbinnen twee handen staan afgebeeld, die elkaar schudden. Dat handen schudden met andere organisaties verliep echter moeilijker dan gedacht.

Een eerste actie die door het NC ondersteund werd, was een manifestatie van Nieuw Rechts in Rotterdam. Dat leidde direct tot een flinke teleurstelling, omdat er maar vijf activisten van Nieuw Rechts bleken te zijn en tien van het NC. Tegelijkertijd demonstreerden er ongeveer 15 neonazi's van Jeugd Storm Nederland tégen de "joden" van Nieuw Rechts. Deze JSN-activisten maakten de aanwezige NC-leden uit voor "jodenpijpers" en "zionistenvrienden". Niet direct het "mensen samenbrengen om de aanwezige overeenkomsten te benadrukken" dat het NC voor ogen had. Daarna werden er acties van Voorpost, de Nationalistische Volks Beweging en de NVU ondersteund. Het ondersteunen van de NVU is natuurlijk opvallend, omdat een aantal NC-leden juist met ruzie bij die partij vertrokken waren. Bovendien was de NVU bepaald niet blij met de presentatie van de NC. Het NC kondigde namelijk aan dat het via hun organisatie mogelijk was om met een NVU-demonstratie mee te lopen, terwijl je eigenlijk tegen de NVU bent. Dat is niet erg tactisch. De paar NC-leden die de afgelopen tijd met demonstraties van de NVU meeliepen waren dan ook niet degenen die uit die partij afkomstig waren.
De enige door het NC zelf georganiseerde actie eindigde vervolgens ook in een flop. Marc Peters en consorten wilden in Apeldoorn demonstreren tegen een Joods festival. Zij wilden met hun demonstratie benadrukken dat zij tegen aandacht voor Joodse cultuur zijn, zolang de Nederlandse cultuur "genegeerd" wordt. De burgemeester van Apeldoorn verbood de demonstratie echter op te verwachten problemen met openbare orde en verkeer.

Dat het NC vooralsnog weinig anders van de grond krijgt dan meelopen met andere acties is niet heel verwonderlijk wanneer we bekijken wie de mensen achter het initiatief zijn.

Ten eerste de al eerder genoemde oprichter, Marc Peters (1973) uit Arnhem. Peters kwam via de skinhead-scene bij de NVU terecht en werd begin 2006 actief, vlak nadat hij was vrijgekomen uit de gevangenis. Hij liet zich vooral zien op internet (als veelposter op Stormfront), maar was ook een trouw bezoeker van NVU-demonstraties en andere partijactiviteiten. De NVU verliet hij (zoals zovelen) na een flinke ruzie met partijleider Kusters. Dat hij daarna het Nationaal Collectief van de grond kreeg mag toch wel een klein wonder genoemd worden. Peters' leefwereld wordt immers vooral beheerst door typische skinhead-interesses: vechten, drinken en tatoeages. Hij valt in het circuit vooral op door zijn aanwezigheid op borrels en concerten en door de vele uren die hij op extreemrechtse fora vertoeft. Niet als organisatorische krachtpatser.
Daarnaast kwam hij regelmatig met de politie in aanraking. Zo was hij betrokken bij een vechtpartij in Hoensbroek tijdens een concert waar veel skinheads aanwezig waren. Daar ontstond een knokpartij met Marokkaanse jongeren. Peters werd gearresteerd en als enige veroordeeld. Naast veroordelingen leveren zijn politiecontacten ook een wonderlijke bijdrage op het Stormfront-forum op:
"Terwijl ik dit zit te typen, zijn twee blauwe petten mijn persoonlijke eigendommen aan het doorzoeken en ook zij gaan eerder voor de NVU dan voor het Gelder CD."

Fabian van der Velden op demonstratie Nederlandse Volks-Unie, Apeldoorn 27 januari 2007
  Fabian van der Velden  
De activiteiten van Peters op internet komen hem goed van pas wanneer er een bestuur voor het NC nodig is. Dat wordt in eerste instantie gevormd door twee rasechte internetactivisten: Timo Dessé en Orion Oostvogels. Waarom deze twee figuren het bestuur vormen werd niet direct duidelijk. Geen van hen was te betrappen op organisatorische kwaliteiten.

De bijdrage van Timo Dessé (1987) uit Utrecht is bovendien van korte duur. In mei 2006 werd hij bestuurslid (secretaris) van het NC. Hij was op dat moment vooral bekend als een van de twee moderatoren van het Nederlandse Stormfront-forum. Een half jaar na de oprichting van het NC verliet hij het extreemrechtse wereldje om privé-redenen. Een maand later gaf hij zijn NC-bestuursfunctie op. Toen er korte tijd later foto's van Dessé opdoken, waarop hij zijn nieuwe a-politieke identiteit illustreerde met onder andere antifascistische symbolen, is het wereldje te klein. Op het Stormfrontforum wordt hij daarop door zijn voormalige collega's Orion Oostvogels en Marc Peters flink bedreigd.

Orion Oostvogels met NC-logo op demonstratie van de Nationalistische Volks Beweging, Middelburg 11 november 2006
  Oostvogels  
Dat laatste is niets nieuws voor NC-voorzitter Orion Oostvogels (1980, woonachtig in Heerlen). Die heeft een naam hoog te houden als geweldpleger. Volgens eigen zeggen is hij al ruim 10 jaar actief bij extreemrechts. Tegelijkertijd heeft hij een flink strafblad opgebouwd. In 2005 zat hij een aantal maanden in de cel. Samen met drie geestverwanten viel hij een willekeurige allochtoon aan, schopte hem in elkaar en stal zijn gsm en horloge. Behalve een celstraf bracht Oostvogels ook enige tijd in een psychiatrische inrichting door en belandde uiteindelijk in een groepswoning voor verslaafden. Niet direct iemand die je als voorzitter van een politieke organisatie verwacht.

Moet de organisatorische krachtpatserij dan komen van de vervanger van Timo Dessé? In januari 2007 werd Dessé door Fabian van der Velden (1987, Den Haag) opgevolgd als penningmeester. Ook Van der Velden heeft vooral een geschiedenis als internetactivist. Onder diverse pseudoniemen post hij al geruime tijd op het Stormfront-forum. In tegenstelling tot de andere bestuursleden van het NC heeft Van der Velden wel enige ervaring met organiseren. Althans, hij organiseerde in juni 2006 een borrel voor mede-Stormfrontposters. Daar kwam echter niemand opdagen behalve Fabian zelf. Ook hij gaat vanaf zijn betrokkenheid bij het NC meelopen met demonstraties van anderen.

Al met al geen groots initiatief, het Nationaal Collectief. Zowel niet in de zelfbenoemde brugfunctie tussen verschillende organisaties, als niet in het vermogen om eigen initiatieven uit de grond te stampen.

terug naar inhoud