Alert!: column obeserveren

Beam me up

In Nieuw Vennep zijn een paar weken geleden graancirkels gevonden, vermoedelijk van een UFO. Ik schrijf u nu vanuit het toestel en het woord 'vermoedelijk' kunt u rustig weghalen. Waarom ze mij hebben meegenomen, daar probeer ik nu al dagen achter te komen, maar hun communicatiesysteem verwart mij. Wanneer ik iets vraag, krijg ik mijn vraag terug, maar als ik mijn vraag vaker achter elkaar stel en mijn stem bij elke vraag een fractie verhef, valt er een stilte en hoor ik "ehm…". Ik zie geen mensen, wezens, aliens, ik zit in mijn eentje in een ronde metalen ruimte met pluchen stoelen en een glazen koffietafel in het midden. Ik ben vrij om te bewegen. Ik voel me vrij, vrijer dan ik me in jaren heb gevoeld. Ik kan me niet herinneren dat ik van mijn bed gelicht werd, wel kan ik me de dagen daarvoor goed herinneren. Het waren van die dagen waar iedereen wel eens last van heeft. Klote voelde ik me, rondlopend met een onbestemd gevoel gemixt met woede en medelijden naar de mensen om me heen, medelijden naar mezelf toe. Ik hoor hier niet, calvinisme is nog steeds de ziel van dit land. Mensen vergeten 's ochtends, na het tandenpoetsen en hun lenzen indoen, ook nog even hun hart in te doen. Rustig maar, ik vind mezelf niet beter dan jou, mijn 'cultuur' is niet beter dan de jouwe, ik wil alleen een beetje liefde en eerlijkheid, een blik in je ogen zien waar niet 23 muurtjes omheen zijn gebouwd. En dan jullie, oh jullie…ik wil jullie niet meer horen, niet meer zien, rot op met z'n allen, rot op met je jodenhaat, rot op met je moslimhaat, rot op met je vrouwenhaat, rot op met je homohaat, rot op met je geheime kroegvergaderingen, rot op met je rotmuziek, rot op, rot op, rot op met je 88, 18, 14, 6723009, NSA, ANS, VP, NVB, NVU, B&H, RVF of wat voor achterhaalde fascistische AFKORTING dan ook. Om maar niet te zwijgen over mezelf, ik weet natuurlijk alles beter, ik heb wél een gouden hart, ik weet wat liefde en respect is, ik weet precies hoe het leven in elkaar moet steken, tuurlijk. Zo voelde ik me dus en nu, nu ben ik hier in deze designverantwoorde ruimte en voel ik rust. Ik vraag het me echter nog steeds af: "Waarom ik, waarom ik…"