'De holocaust is de basis van het hedendaagse zionisme' (*)

Adnan Oktar

Dynamiet
'De holocaust leugen' kent een nogal curieuze uitgeefgeschiedenis. In 1995 verscheen dit meest revisionistische werk van Harun Yahya voor het eerst. Het is overigens het eerste boek in Turkije waarin de holocaust wordt ontkend. Een samenvatting van 'De holocaust leugen' werd later, op 14 augustus 1998, in een boekje van 96 pagina's opgenomen in een editie van de krant Vakit. (1) In 2000 werd het boek tenslotte nogmaals uitgegeven onder de titel Soykirimin Perde Arkasi ('Achter de schermen van de holocaust'). (2)
De revisionistische opvattingen van Yahya sloegen, naast in de obligate islamitische kringen in Turkije, ook aan onder hardcore revisionisten in het Westen. In The Journal of Historical Review, een uitgave van de bekende Amerikaanse revisionistische organisatie Institute for Historical Review (IHR), werd 'De holocaust leugen' besproken. In deze recensie wordt gewezen op het aanzienlijke belang van de publicaties van de IHR voor de totstandkoming van het boek. (3)
De aan de IHR verbonden Noontide Press kondigde bovendien in 1999 een vertaling aan van 'De holocaust leugen' onder de titel Holocaust Deception: An Islamic History of the Nazi-Zionist Nexus. In een beschrijving van deze titel op de site van Noontide Press vernemen we vermoedelijk de belangrijkste reden voor het enthousiaste onthaal: "A dynamic treatment that speaks not only to seasoned revisionists but to potential new constituencies for revisionism: Arab-Americans, Muslims, Afro-American nationalists, et al". (4) De IHR hoopte met het boek blijkbaar de doelgroep voor haar vileine antisemitische propaganda te kunnen uitbreiden door het binnenhalen van een islamitische auteur. IHR: "Holocaust Deception is dynamite". (5)

Holocaust Hoax
Het in 1999 aangekondigde Holocaust Deception zou een voorwoord krijgen van de revisionist Ted O'Keefe. O'Keefe was tot mei 2002 ondermeer redacteur van het al genoemde The Journal of Historical Review en langdurig medewerker van het IHR en de Noontide Press. (6) O'Keefe stelt in 2002 met betrekking tot Holocaust Deception dat hij het boek heeft geredigeerd en bovendien op omvangrijke schaal feitelijke onjuistheden heeft gecorrigeerd. Voor alle duidelijkheid: het betreft correcties van het hetgeen O'Keefe als onjuist ervaart, en niet perse van wat daadwerkelijk feitelijk incorrect is. Uiteindelijk werd Holocaust Deception niet uitgegeven door Noontide Press. Dit is hoogstwaarschijnlijk een gevolg van de organisatorische (onder andere het vertrek van O'Keefe) en financiële problemen bij de IHR en gelieerde clubs.
Desondanks was er wel een engelse vertaling van 'De holocaust leugen' beschikbaar. Deze tekst viel in ieder geval tot eind 2004 via de website van Harun Yahya te downloaden onder de titel Holocaust Violence. Na de download van deze titel bleek men in werkelijkheid het werk Holocaust Hoax ('Het holocaust bedrog') te hebben opgeslagen. (7) Momenteel is het boek niet meer te downloaden van Yahya's site.
Hoewel Holocaust Deception niet werd uitgebracht, valt er toch een en ander nader op te merken over het belang van het IHR, momenteel geleid door Mark Weber, en met name van O'Keefe voor Yahya's internetuitgave van Holocaust Hoax. In 2001 werden namelijk tweemaal teksten van Yahya geplaatst op de website van de neo-nazi Ernst Zündel. (8) Zündel, die afkomstig is uit Canada, zit overigens sinds kort in Duitsland in de gevangenis. In de door diens echtgenote Ingrid Rimland tot eind 2004 dagelijks geposte revisionistische digitale nieuwsbrief ZGram werd melding gemaakt van een ontvangen tekst, een revisionistisch boek uit Turkije, waarvan de titel en de auteur onbekend waren voor Rimland. In ZGram werden twee teksten gepubliceerd: een voorwoord en een introductie. Na vergelijking met Holocaust Hoax blijken deze teksten vrijwel identiek te zijn met het daarin opgenomen voorwoord en introductie. De teksten in ZGram blijven echter dichter bij Soykirim Yalani. Bovendien wordt in de teksten van ZGram gemeld dat het boek Holocaust Deception heet. Door een redigeerfout in Holocaust Hoax wordt het boek op pagina 12 abusievelijk Holocaust Deception genoemd. We kunnen uit bovenstaande concluderen dat Holocaust Hoax vermoedelijk O'Keefe's bewerkte versie van Holocaust Deception is. Dit betekent dat O'Keefe in feite co-auteur is van Holocaust Hoax; mits zijn bewering over het redigeren en corrigeren juist is.

Bezetting van Palestina
Harun Yahya beoogt met zijn revisionistische opvattingen niet hetgene wat gebruikelijk is in de traditionele revisionistische literatuur. Terwijl het daarin doorgaans gaat om het ontlasten van het historische nationaal-socialisme en het (daarmee) bewerkstelligen van een bredere acceptatie van politieke opvattingen uit extreem-rechtse, vaak neo-nazistische, hoek, wil Yahya vooral een verklaring geven voor het in zijn ogen perfide beleid van de zionistische staat Israël. Volgens Yahya legt Israël met steun van het "internationaal zionisme" de wereld de 'holocaust-legende' op om zo de bezetting van Palestina en haar "terreur" te rechtvaardigen. Het aantonen dat de holocaust niet zou hebben plaatsgevonden, zou - passend in deze wijze van redeneren - kunnen leiden tot een ernstige verzwakking van het zionisme. Die omstandigheid zou weer meer uitzicht bieden op een beëindiging van de bezetting van Palestina.
In het boek doet Yahya ter ondersteuning van zijn these over de holocaust een beroep op de Koran om de islamitische lezer te bedienen met aanvullende argumenten voor zijn eigen gelijk. Yahya wijst er ondermeer op dat volgens hem in de eerste verzen van de soera van Al-Isra wordt gesteld dat de joden in de hele wereld een sterke 'uitbuiting' ten uitvoer zullen brengen. Yahya's conclusie: "Ieder onderwerp dat we in dit boek hebben onderzocht, moet worden beschouwd als een onderdeel van deze 'uitbuiting' door de joden". (9)

Bussen van de "Gemeinnützigen Krankentransport GmbH" voor de inrichting Eichberg. In deze bussen werden in het kader van de Aktion T 4 mensen met injecties en pillen vermoord
(bron foto en tekst onderschrift: Markus Tiedemann, "In Auschwitz wurde niemand vergast", 60 rechtsradikale Lügen und wie man sie widerlegt, Omnibus, 2000, p. 81)

Leugens en bedrog
Om de holocaust als bedrog weg te zetten, hanteert Yahya in Holocaust Hoax een deel van de methoden die gemeengoed zijn onder holocaust-ontkenners. We komen bij Yahya de volgende methoden tegen: het negeren van (wetenschappelijk) bewijs, en in het verlengde daarvan; de selectieve en eenzijdige weergave van historische gebeurtenissen en feiten. Dit doet hij onder andere door het manipuleren van bronnen middels fout of selectief citeren. Bovendien maakt Yahya overwegend gebruik van revisionistische bronnen, ontkent hij de waarde van getuigenverklaringen, primaire bronnen, beeldmateriaal en wetenschappelijk onderzoek dat niet uit revisionistische hoek afkomstig is, probeert hij twijfel te zaaien door te wijzen op kleine fouten, onduidelijkheden en (schijnbare) tegenspraken, maakt hij gebruik van samenzweringstheorieën (het "internationale zionisme", de "joodse lobby"), maakt hij tegenstanders belachelijk, hanteert hij loze retoriek, en niet in de laatste plaats, liegt hij schaamteloos. Als we daarbij optellen dat een serieuze verantwoording van het onderzoek ontbreekt, een bibliografie afwezig is, zo goed als geen bronnen bij het beeldmateriaal worden aangegeven, Yahya geen eigen onderzoek lijkt te hebben gedaan, afgezien van het bestuderen van publicaties van overwegend toonaangevende revisionisten, dan ontstaat er geen rooskleurig beeld van de kwaliteit van Holocaust Hoax. Op deze wijze is het geen kunst om tot de conclusie te komen dat "niet één jood tijdens de Tweede Wereldoorlog werd vergast". (10)
Hieronder zullen een aantal voorbeelden worden gegeven die illustratief zijn voor de boven reeds genoemde methoden. Opgemerkt moeten worden dat het aantal voorbeelden schier oneindig kan worden uitgebreid.
Revisionisten hebben vaak een neo-nazistische of antisemitische achtergrond. Dit is uiteraard geen verrassing. Yahya stelt echter dat dergelijke beschuldigingen laster zijn (Yahya, p. 207). Hierbij volgt de politieke achtergrond van een aantal bekende revisionisten: Thies Cristophersen (SS'er in Auschwitz), Erich Kern (alias Erich Kernmayr, lid SS, NSDAP en Hilfsgemeinschaft auf Gegenseitigkeit ehemaliger Angehöriger der Waffen-SS (HIAG)), Henri Roques (contacten met Federation Nationale et Européenne (FANE) en de Parti des Forces Nouvelles (PFN)), Wilhelm Stäglich (lid NPD), Udo Walendy (bondsdag-kandidaat NPD) en Mark Weber (lid National Alliance, NSDAP/AO en IHR).
Een voorbeeld van selectief citeren treffen we aan als Yahya de getuigenis van de Auschwitz-gevangene Marc Klein aanhaalt om te bewijzen dat Auschwitz geen dodenkamp zou zijn. (Yahya, p. 114). Klein deelt in het citaat mee dat er in Auschwitz I ondermeer werd gevoetbald door de gevangenen. Daarnaast werden er volgens Klein films vertoond aan de gedetineerden. In de getuigenis van Klein wordt echter tevens onverbloemd gesproken over de massavergassingen van joden en Roma en Sinti. Zo spreekt Klein over een man die hem verteld dat "hij de massale vernietiging had opgemerkt van bepaalde konvooien, die afkomstig waren uit Hongarije". (11) Bij Yahya krijgen we dit niet te horen.
Een ander fraai staaltje van retoriek treffen we aan met betrekking tot de douches van de Zentral Sauna in Auschwitz-Birkenau. Op pagina 186 heeft Yahya het over een foto van de Zentral Sauna waarop ondermeer naakte gevangenen te zien zijn, die een douche hebben genomen. Yahya stelt dat deze foto bewijst dat joden niet werden gedood in 'doucheruimten'. Punt is dat historici niet beweren dat de Zentral Sauna ooit iets anders was dan een wasruimte, laat staan dat zij stellen dat alle ruimten gelijkend op douches in Auschwitz gaskamers zouden zijn geweest. Kortom, deze foto bewijst niet dat er geen gaskamers hebben bestaan in het kamp, maar wel dat er functionerende douches waren…
In het boek wordt een flinke plaats ingeruimd voor het Wannsee-Protokoll (Yahya, pp. 175-178) Over dit verslag wordt door hem een hoop kwalijke onzin beweerd. Een voorbeeld. Yahya haalt de revisionist Rassinier aan over het protocol; top-SS'er Richard Heydrich zou hebben aangegeven dat het echte doel van de deportatie van de joden naar het oosten het verwijderen was van de joden van het vaderland van de Duitse volk. Heydrich heeft het echter ook over "die Zurückdrängung der Juden aus dem Lebensraum des Deutschen Volkes". Het betreft bij dit onderdeel van het Wannsee-Protokoll om te beginnen om een onvolledige weergave door Yahya van wat Heydrich zei. De 'lebensraum' beslaat namelijk een groter gebied dan het vaderland. Daarbij is de conclusie van Yahya met betrekking tot de reden voor de oostelijke richting ook nog eens onjuist. De oostelijke richting had alles te maken met de locatie van de vernietigingskampen in het huidige Oost-Polen. Daarom moesten de joden die kant op.
Dan de vermeende onjuiste interpretatie van de betekenis van het woord 'sonderbehandlung' door niet-revisionistische historici. Volgens Yahya (p. 178) is dit woord door hen foutief, zonder dat daar bewijs voor zou zijn, gelijkgesteld met 'gaskamers'. Dit is onjuist. Historici hebben dit woord namelijk geïnterpreteerd als de betekenis hebbend van 'doden' en dat meestal in de vorm van executie. Er zijn talloze documenten waaruit af te leiden valt dat deze interpretatie klopt. Ter illustratie een citaat uit een dergelijk document: "vanwege het ernstige gevaar voor een epidemie, werd met de volledige liquidatie van joden van het ghetto in Vitebsk begonnen op 8 oktober 1941. Het aantal joden waarop sonderbehandlung dient te worden toegepast, is ongeveer 3000". (12)

Einsatzgruppen en 'euthanasie'
De grootste omissies in het boek zijn misschien wel het ontbreken van twee belangrijke historische gebeurtenissen in de jodenvervolging. Er wordt in het boek namelijk helemaal geen gewag gemaakt van de massamoord uitgevoerd in Oost-Europa door de Einsatzgruppen. (13) Deze eenheden, die onder de leiding van Heydrichs Reichssicherheitshauptamt (RSHA) stonden, moesten zich bezig houden met "Bekämpfung aller reichs- und deutschfeindlichen Elementen in Feindesland rückwärts der fechtenden Truppe". (14) Het totaal aantal slachtoffers van de executies door de Einsatzgruppen bedraagt meer dan 500.000, waaronder een groot deel joden.
Bovendien ontbreekt het 'euthanasie'-programma van de nazi's, wat ook wel bekend is geworden onder de codenaam Aktion T 4. Eind jaren dertig gingen de Duitse nationaal-socialisten er toe over om in inrichtingen mensen heimelijk te vermoorden die niet pasten binnen de idealen van de rassenhygiëne. Het betrof hierbij ondermeer geestelijk gehandicapten, sociaal onaangepasten en joden. Bij deze enorme moordpartij, waarbij ook vergassing als middel werd ingezet, vielen circa 200.000 slachtoffers. De Aktion T 4 was van groot belang voor de latere opzet van de vernietigingskampen in het 'Generalgouvernement'. Personeel uit het 'euthanasie'-programma werd namelijk in daar gelokaliseerde vernietigingskampen aan het werk gezet en men deed ervaring op met de vergassing van mensen.
Het ontbreken van Aktion T 4 en de misdadige activiteiten van de Einsatzgruppen in Holocaust Hoax wekt geen verbazing. Beide zaken zijn goed gedocumenteerd en daardoor voor revisionisten een vrijwel hopeloze aangelegenheid om te ontkennen. Dat de nazi's al in een vroeg stadium lieten blijken over de morele gesteldheid te beschikken 'levensonwaardige' mensen te vermoorden, waaronder ook veel ariërs, maakt het bestaan van vernietigingskampen, los van al de andere bewijzen en indicaties, uitermate denkbaar. Dat komt mensen als Yahya slecht uit: zij 'vergeten' daarom liever de Einsatzgruppen en de Aktion T 4.

Een Duitse officier schiet nog levende joodse vrouwen dood na een massa-executie van joden afkomstig uit het ghetto van Mizocz, 14 oktober 1942
(bron foto en tekst onderschrift: Janina Struk, Photographing the holocaust, Interpretations of the evidence, I.B. Taurus, 2004, p. 72)

Wereldheerschappij
Yahya heeft naar aanleiding van 11 september, en vermoedelijk ook na kritiek in Turkije en in Europa, zijn teksten grotendeels ontdaan van holocaust-ontkenning en antisemitische passages. Hij heeft zelfs een site geopend onder de noemer Islam Denounces Antisemitism (www.islamdenouncesantisemitism.com). De op deze site beleden anti-antisemitische gezindheid is echter niet volledig doorgevoerd in het werk van Yahya, en leidt daarom tot twijfel over de oprechtheid van deze houding. Zo kunnen we bijvoorbeeld in het artikel van Yahya's hand What should a moslem's view of the people of the book and zionism be? nog lezen dat het zionisme streeft naar "world domination and [dat zij] therefore a threat to world peace" is. (15) Bovendien worden er nog steeds antisemitische boeken van Yahya verspreid. Dit leidde in april 2005 in Berlijn tot commotie doordat er op een grote Turkse boekenbeurs het antisemitische en anti-zionistische boek van Yahya Yahudilik ve Masonluk ('Het jodendom en de vrijmetselarij') werd verkocht. (16) In deze titel kunnen we onder andere lezen dat de jood het plegen van slachtingen als zijn religieuze plicht ziet en andere mensen beschouwt als dieren.
In Nederland worden sinds enige jaren vertalingen van Yahya op de markt gebracht. In het in 2003 verschenen Vergane volkeren (Kavimlerin helaki, 1995) treffen we een overduidelijke klassiek antisemitische passage aan. In een passage onder het kopje 'Het Paleis van Soelaiman' wordt de vernietiging van de Tempel van Jeruzalem toegeschreven aan het "boosaardige en arrogante gedrag van de latere joden". (17) In dit tekstfragment wordt tevens gewezen op een vermeende ontworteldheid van de joden en dit wordt mede als verklaring gesuggereerd voor hun "corruptie en ongehoorzaamheid" in het "heilige land". De huidige joodse bewoners van het Israël zouden zich ook nu nog kenmerken door corruptie en arrogantie.
Als Yahya het serieus zou menen met zijn anti-antisemitisme, dan had hij zich openlijk moeten distantiëren van zijn eerdere antisemitische en revisionistische werken. Bovendien had hij zich dan ingespannen om verdere verspreiding van deze titels - op internet en in druk - te voorkomen. Daarvan is tot op heden geen sprake.

Ernst Haffmans, Onderzoeksgroep Turks extreemrechts

Uit: Alert!, nummer 4, december 2005 / januari 2006