Overzicht publicaties
De Hollandse Leeuw en de Grijze Wolf
Inhoud
Over de Hollandse leeuw...
Colofon
Voorwoord
1. Inleiding
2. Grijze Wolven en gemeentesubsidies
3. Grijze Wolven in de gemeentepolitiek
4. TFN spreekt zich uit over aantijgingen
5. Verkiezingen in Turkije
6. Intimidatie en wraak van Turkse geheime dienst in Europa
7. De acties van de MIT in West-Europa
8. CEM - Een nationalistische alevietische organisatie
9. Incidenten in Nederland
10. Incidenten in Europa en Turkije
11. Dag van het Turkisme
12. De internetrelatie tussen de MHP en de TFN
13. Overzicht bestuur TFN
14. MHP'ers in de ANAP
15. Bibliografie
16. Namen van organisaties
17. Bronnen
pdf / rar
Print versie
Tegenwoordig is het een wonder dat er mensen zijn die op vrijwillige basis zaken doen voor het goede doel. Want het is een tijd van hypes en in zo'n periode moet je alles doen voor de commercie en vooral om geld te verdienen. Het Comité 'Stop de Grijze Wolven' is één van die vrijwilligers-clubs die in stilte al jaren zaken doet. Ze maakten drie jaar geleden een boek over de extreem-rechtse Grijze Wolven en nu weer deze publicatie. Petje af! Voor alle duidelijkheid, ik behoor zelf niet tot het comité en ik heb niets bijgedragen aan de inhoud van het boek.
Grijze Wolven. Wie zijn het? Mede dankzij de publicatie van Braam en Ülger in 1997 weet de gemiddelde Nederlander dat het leden of sympathisanten van de extreem-rechtse Turkse beweging betreft. Met een dergelijke definitie heeft men de neiging om de Grijze Wolven te vergelijken met eigen extreem-rechtse organisaties. Dit doet vooral de media: alles wordt 'vertaald' naar een bekend kader, pas dan kan het begrepen worden. In de communicatiewetenschappen noemt men dat convergence. Maar die extreem-rechtse groeperingen zijn eigenlijk niet vergelijkbaar, althans niet in Nederland. Een paar punten hierover:
In Nederland is het asociaal als je een racist of een extreem-nationalist bent. Tenminste, als je hier in het openbaar voor uitkomt, is het moeilijk om carrière bij de overheid te maken. In Turkije is het anders. Je kunt het vergeten als je niet minstens een doorsnee nationalist bent. Een extreem-nationalistische of racistische achtergrond helpt je juist extra.
Je wordt in Nederland strafrechtelijk vervolgd als je racistische uitlatingen hebt gedaan. In Turkije eigenlijk ook. Maar de definities zijn anders. Volgens de Turkse definitie ben je strafbaar als je iets tegen de 'hoogheid van het Turkse ras' hebt. Zo werd bijvoorbeeld sinds 1946 niemand in Turkije vervolgd wegens Turks nationalisme of racisme. Maar er zijn talloze vervolgingen en veroordelingen geweest van mensen die tegen het nationalisme waren. Een bekend voorbeeld is de heer Öcalan. Hij werd veroordeeld wegens artikel 125 van het Turkse Wetboek van Strafrecht, waarmee geweld als handvat werd gebruikt om onwelgevallige opvattingen te kunnen vervolgen. Maar er zijn andere wetten en artikelen die 'racisme' verbieden. Als je bijvoorbeeld met het minderhedenvraagstuk komt (bijvoorbeeld omtrent Koerden), dan ben je een racist volgens onder meer artikel 8 van de anti-terreurwetgeving. De bekende Turkse socioloog dr. Ismail Besikçi werd hierop, wegens boeken en artikelen over de Koerdische kwestie, tot tientallen jaren veroordeeld.
In Nederland zorgt men dat extreem-rechts niet infiltreert in de staatsorganen. In Turkije hoort ze eigenlijk bij de staat. Ze zorgt er samen met de andere staatsorganen voor dat gevaarlijke mensen, die tegen de Turkse natie, tegen de ondeelbare Turkse Republiek en tegen de Turkse vlag zijn, geen toegang kunnen vinden tot de staatsinstellingen. Als je een echte democraat bent in Turkije, is dat een 'gevaarlijke' overtuiging.
Grijze Wolven hebben een officieel en semi-officieel oorlogsverleden. De officiële kant: de speciale politie-eenheden, die onder meer optraden tegen de gewapende strijd van de PKK, waren volgens de Turkse overheidsbronnen alleen bemensd met Grijze Wolven. De semi-officiële kant: in de jaren zeventig voerden zij een gewapende strijd tegen het communisme (lees: linkse studenten, intellectuelen, vakbondsmensen, etc.), tegen separatisten (lees: Koerden en alevieten). Over dit thema raad ik U de publicaties van de turkoloog Erik J. Zürcher aan. Later bleek dat met deze acties een militaire coup werd voorbereid. Over deze kwestie raad ik U de publicaties aan van professor Feroz Ahmad. Bladerend in de publicaties van Rob Witte en Jaap van Donselaar weten wij dat ook Nederland extreem-rechtse incidenten kent. Deze incidenten hebben echter een duidelijk ander karakter dan de incidenten waarbij Turkse rechts-extremisten zijn betrokken.
Ten aanzien van een andere kwestie is geen vergelijking te trekken met Nederland: de maffiapraktijken. Op het moment weten wij heel goed dat zeer vooraanstaande Grijze Wolven zijn betrokken bij de wapen- en drugshandel en liquidaties in opdracht van of samen met de Turkse staat. Om deze praktijk met Nederland te vergelijken lijkt mij zeer gevaarlijk. Want als burger hoor je elke dag een nieuw schandaal over de infiltranten van het IRT. Wat nog bekend gaat worden is de grote vraag. Dus als criminoloog moet je wat deze kwestie betreft echt voorzichtig zijn.
Ik beëindig mijn verhaal met twee vragen: mogen Grijze Wolven op een legale manier bestaan en mogen ze gesubsidieerd worden? Mijn antwoord op beide vragen is, anders dan de conclusie van het Comité 'Stop de Grijze Wolven', positief. Mijn argument voor de legaliteit van de Grijze Wolven is niet zo ingewikkeld: ik ben voor vrijheid. Geweld is de grens van die vrijheid. Door dit principe ben ik ook voor de rechten van de Grijze Wolven. Terwijl ik weet dat ze mij haten. Voor de subsidieverstrekking heb ik een ander criterium, namelijk de Centrum Democraten. Als de CD subsidie krijgt, mag dat ook aan de Grijze Wolven worden gegeven. Met andere woorden: geen discriminatie onder racisten.
Ik wens U, voor zover dat kan met een dergelijk onderwerp, veel leesplezier!
Yücel Yesilgöz
Utrecht, 1 maart 2000
Yücel Yesilgöz is als criminoloog werkzaam bij het Willem Pompe Instituut in Utrecht.
Top
